Wsparcie świadka: przykład z Norwegii

29. wsparcie świadka

Wolontariusze Czerwonego Krzyża udzielający psychologicznej pomocy oraz wyjaśniający zawiłości proceduralne, także asystujący podczas sądowych rozpraw. Tak działa system pomocy świadkom i pokrzywdzonym w Królestwie Norwegii. Pilotaż podobnego projektu na gruncie polskim szykuje Ministerstwo Sprawiedliwości. Świadkowie są nieodłącznym uczestnikiem każdego postępowania sądowego. Niejednokrotnie to właśnie zeznania świadka mają decydujący wpływ na rozstrzygnięcie konkretnej sprawy toczącej się przed obliczem Temidy. Czy zatem świadkowie otrzymują wsparcie ze strony wymiaru sprawiedliwości adekwatne do roli pełnionej przez nich w procedurach sądowych? Jednym z pierwszych krajów europejskich, w których doceniono rolę świadków, jest Królestwo Norwegii. Kilka lat temu wprowadzono tam system wsparcia udzielanego osobom przybywającym do sądów i biorących udział w toczących się postępowaniach.

Tagi:

Strasburg o zasadzie domniemania niewinności

31. domniemanie niewinności

Domniemanie niewinności stanowi fundament prawa do rzetelnego procesu karnego. Europejski Trybunał Praw Człowieka, orzekając w sprawach przeciwko Polsce, kilkakrotnie negatywnie ocenił praktykę jego naruszania, przesądzając tym samym o odpowiedzialności za brak powściągliwości organów władzy publicznej.  Istota domniemania niewinności (sformułowanego wprost w ustępie 2 Artykułu 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności) sprowadza się do nakazu traktowania każdej osoby, przeciwko której prowadzone jest postępowanie karne, za niewinną aż do czasu stwierdzenia jej winy prawomocnym wyrokiem. Nakaz ten obowiązuje przede wszystkim sądy, choć z orzecznictwa Trybunału można wnosić, że obowiązek jego przestrzegania spoczywa także na wszystkich innych organach władzy. Europejski Trybunał Praw Człowieka stoi

Tagi: ,

Mecenas doby IT

34. IT dla prawnika

Do skutecznej sprzedaży usług prawniczych nie wystarczy już profesjonalna wiedza, laptop i skrzynka mailowa kancelarii. Dziś potrzebne są narzędzia informatyczne, które pomogą prawnikowi pozyskać klienta, utrzymać go oraz sprawnie zarządzać własną pracą. Szacuje się, że do informacji o prawniku, któremu warto powierzyć swoje problemy, klienci docierają dziś przede wszystkim za pomocą internetu. Drugim, równie ważnym czynnikiem decydującym o tym wyborze, jest polecenie danego adwokata czy radcy przez znajomych klienta, wysoko oceniających jakość pracy prawnika, który zajmował się ich sprawami. Strona internetowa kancelarii – pozycjonowana w wyszukiwarkach oraz wyposażona w funkcję newslttera, za pomocą którego mecenas regularnie informuje zainteresowane osoby o swojej aktywności zawodowej – pozostanie więc

Szkolenia KSSiP: nowości i evergreeny

37. KSSiP_szkolenia4_Wojciewski

W projekcie budżetu na 2015 r. przewidziano 3,6 mln zł na kształcenie ustawiczne kadr wymiaru sprawiedliwości. W porównaniu z 2014 r. jest to kwota większa o wskaźnik inflacji, wystarczająca wyłącznie na realizację priorytetowych szkoleń organizowanych przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury.  W 2103 r. Ośrodek Kształcenia Ustawicznego i Współpracy Międzynarodowej KSSiP przeszkolił ponad 27 tys. osób w ramach wszystkich form edukacji. Były to zajęcia jednodniowe, kilkudniowe, studia podyplomowe, szkolenia zagraniczne. W tym i przyszłym roku liczba uczestników szkoleń powinna być podobna. Lekcje kontradyktoryjności Oferta szkoleń ustawicznych KSSiP skierowana jest do sędziów i prokuratorów, a także do asystentów, referendarzy, kuratorów sądowych, urzędników sądów i prokuratury. Największą pozycję w przyszłorocznych wydatkach na szkolenia ustawiczne pochłonie dokończenie

Tagi: ,

Pozytywnie o sędziach

39. ab63091

O podobieństwach między sędzią a profesorem prawa, jakości pracy polskiej Temidy oraz wyzwaniach stojących przed Sądem Najwyższym – wywiad z prof. Małgorzatą Gersdorf, Pierwszym Prezesem SN. Artur Pawlak: – Jak mam się do Pani zawracać? Pani Prezes? Pani Profesor? Pani Sędzio? Małgorzata Gersdorf: – Proszę mówić: pani Prezes… Bo to najdostojniejsze. – A do której funkcji Pani najbliżej? – (dłuższe milczenie) Profesorskiej. Prawdę powiedziawszy, bo powinnam powiedzieć, że do sędziowskiej. Ale powiem tak – w tej chwili najważniejsza jest dla mnie funkcja Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, zaszczytna i dostojna, bo ona wymusza myślenie tylko o niej, wszystko inne schodzi na plan dalszy. Pełnię jedno

Tagi: ,

Rada Polityki Karnej

44. FKW_0003

Cele polityki karnej państwa powinien ustalać organ złożony z przedstawicieli władz wykonawczej i ustawodawczej, Prokuratury Generalnej, także czynnika eksperckiego i społecznego. Pozwoli to wyeliminować plagę akcyjnych, nieskutecznych ingerencji w prawo karne – postuluje profesor Włodzimierz Wróbel. Polityka karna, jak należałoby wnioskować z samej nazwy, to rodzaj polityki mający za swój przedmiot wykorzystanie sankcji karnych do realizacji określonych celów społecznych. Celami tymi są: zapobieganie i ograniczanie przestępczości oraz minimalizowanie skutków przestępstw. Polityka karna ma charakter pragmatyczny i bezpośrednio związana jest z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli oraz ochroną interesów i wartości uznanych za cenne dla danej wspólnoty. Oparte jest to na przekonaniu, że stosowanie sankcji karnej może na różne sposoby działać prewencyjnie.

Pęknięcie w prokuraturze

46. IB2A4400

Bez wzmocnienia etatami zamrożonymi w nieefektywnym nadzorze, prokuratorom nie uda się skutecznie połączyć funkcji superpolicjantów oraz oskarżycieli uczestniczących w „kontradyktoryjnej grze” – pisze prokurator. Od dłuższego już czasu uważnie śledzę dyskusję o kształcie „nowego” procesu karnego i związanej z nim konieczności przeprowadzenia reformy prokuratury. W „Na wokandzie” ukazał się cykl felietonów i polemik przedstawicieli mojej profesji. Interesujące jest to, że ścierają się w nich właściwie dwa poglądy, fundamentalnie różne. I sprzeczność ta wydaje się nieusuwalna. Trudno bowiem nie dostrzec dysonansu pomiędzy stanowiskiem przedstawicieli Prokuratury Generalnej, a głosem prokuratorów „liniowych”, którzy na co dzień prowadzą postępowania przygotowawcze i oskarżają przed sądami. Tyle, że nie od dziś wiadomo, że punkt widzenia zależy od

Roztropnie z biegłymi

48. Machura-Szczęsna Jolanta sędzia1_Andrzej Rachwalski

Racjonalny ustawodawca winien uporządkować kwestię ustalania urzędowych list biegłych sądowych. Reszta, związana z wyborem i oceną kompetencji konkretnego biegłego, także spoza listy, powinna pozostać domeną sędziów – postuluje sędzia Jolanta Machura-Szczęsna. Biegły to pomocnik sądu w orzekaniu. Osoba, która posiada specjalistyczne wiadomości lub umiejętności, powoływana tylko wówczas, gdy wydanie wyroku wymaga odwołania się do takiej wiedzy. Niestety, tabloidyzacja współczesnego życia sprzyja fetyszyzacji roli biegłych w postępowaniu sądowym. Przypisuje się im decyzyjną rolę w procesie wymierzania sprawiedliwości, wręcz moc wyręczania sędziego od sądzenia. Pomoc, nie wyręczanie W procedurze cywilnej sąd powołuje biegłego „po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby i ich wyboru”. Ten kodeksowy zapis stanowi

Na wokandzie ETPCz

8. nagłówek 2strony A

Prezentujemy omówienie wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydanych w okresie wrzesień – listopad 2014 r. w sprawach ze skarg przeciwko Polsce. W omawianym okresie w sprawach polskich Trybunał wydał sześć wyroków. Dwa z nich dotyczyły kwestii naruszenia swobody wypowiedzi, w sprawach Stankiewicz i inni przeciwko Polsce (wyrok z 14 października 2014 r.) oraz Braun przeciwko Polsce (wyrok z 4 listopada 2014 r.). W kolejnym wyroku, w sprawie Ślusarczyk przeciwko Polsce, Trybunał stwierdził naruszenie zakazu nieludzkiego i poniżającego traktowania w związku z kwalifikacją skarżącego do kategorii tzw. osadzonych niebezpiecznych oraz jego pobytem w przeludnionej celi, jak również naruszenie prawa do wolności i bezpieczeństwa osobistego z powodu nadmiernej długości stosowanego wobec niego tymczasowego aresztowania. Tego ostatniego problemu dotyczył również